Gra w kręgle nie jest wynalazkiem współcześnie żyjącego człowieka. Jej początki sięgają jeszcze czasów Starożytnego Egiptu, czasów Faraonów i wiary w Ozyrysa. Archeolodzy znaleźli w grobowcu sprzed 5200 lat przybory, które przypominają te, których obecnie używa się do gry w kręgle. Jeszcze przed erą nowożytna w gry przypominające dzisiejsze kręgle grała ludność zamieszkująca starożytną Germanię, Bliski Wschód i kraje Afryki Południowej.
W średniowiecznej Europie kręgle cieszyły się niezwykłą popularnością. Od XII do XIV w. miały wyłącznie rozrywkowy charakter. W kręgle grano na jarmarkach, uroczystościach kościelnych, weselach, zabawach ludowych i przy zajazdach. Kręgielnie były w większości europejskich miast. Wtedy to też ustalono pierwsze zasady tej gry. Liczbę kręgli określono na 9.
W późniejszych wiekach, gra w kręgle zaczęła nabierać coraz bardziej hazardowego charakteru, dlatego też w wielu krajach zakazywano uprawiania tej rozrywki. W XVII wieku gra w kręgle, za sprawą kolonistów przeniosła się na kontynent amerykański, do Australii i Nowej Zelandii.
Od XVIII w. zaczęły powstawać kryte kręgielnie. Wtedy to też gra w kręgle stała się nie tylko rozrywką, ale także źródłem dochodu. Z powodu jej hazardowego charakteru, na początku XIX w., w wielu stanach USA zakazano gry w klasyczne kręgle. By obejść te zakazy wprowadzono do gry dodatkowy słupek i tak pojawiła się odmiana tej gry, zwana bowling.
Już w 1875 r., w Nowym Jorku, powstał pierwszy na świecie Narodowy Związek Kręglarstwa, a w 1895 r., również w Ameryce powstał Amerykański Kongres Bowlingu, który ustalił zasady gry w bowling obowiązujące do dnia dzisiejszego.
Pierwszy oficjalny mecz kręglarzy dobył się w 1891 r. pomiędzy Ameryką a Niemcami. Pierwszy Światowy Turniej Kręglarski rozegrano w 1934 r., a pierwsze Mistrzostwa Świata w bowlingu – w 1954 r.
Niestety, mimo starań Międzynarodowej Federacji Kręglarstwa, zrzeszającej 100 państw, do tej pory kręglarstwo nie stało się dyscypliną olimpijską.